مدام سایه و مهتاب دوش بر دوشند

ملایمت نشود جمع با درشتی طبع

که عکس و آینه با یکدگر نمی جوشند

به صبح عیش مباش ایمن از سیه روزی

ز شوخ چشمی خویشند غافلان محجوب

برهنه است دو عالم اگر نظر پوشند

تو هر شکست که خواهی حواله ما کن