از زمینگیری هوا آیینه دار شبنم است

خاک بر باد است اگر ترک تحمل می کند

دل به مستی چون نغلتد درهوای نرگست

آب گوهر را خیالش در صدف مل می کند

اشک می گردد اگر آهم تنزل می کند

گریه توفان و حشت است ای چرخ دست از خود بشو

سیل ما خلخال پا از حلقه پل می کند