نوبت موی سفید است از امل غافل مباش

نشئه بی پرواست اما کار مینا می شود

پرده فانوبمن می باشد شریک نور شمع

جسم در خورد صفای دل مصفا میشود

صبح چون گل کرد حشر آرزوها می شود

نقش نیرنگ جهان را جزفنا نقاش نیست

این بناها چون حباب از سیل برپا می شود