نیست چون آیینه دل پرده ناموس حسن

جان کنی گر رخصتی دارد به فرهادم دهید

تا نخندد از غبارم تهمت آزادگی

بعد مردن هم کف خاکم به صیادم دهید

شیشه مقداری به یاد آن پریزادم دهید

پر فرامش رفته ام دور از طربگاه وفاق

گر به یاد کس رسم از حال من یادم دهید