مناز بر هنر ای ساده دل که آینه ها

به گرد حلقه ماتم تپد خط ساغر

به وصف صبح بناگوش او چه پردازد

ز رشته است نفس خشک در دل گوهر

ز دست جوهر خود خاک کرده اند به سر

فروغ محفل بی آبروی عمر هواست

به جز نفس نتوان رفتن از بساط سحر