عالم امکان تماشاخانه آیینه است

جای ساغر ششجهت خمیازه می چیند خمار

دل ز ضبط یک نفس جمعیت کلیش نیست

بحر ز افسون گهر تا کی ز خود گیرد کنار

هرچه می بینم به رنگ رفته خویشم دچار

با دل افتاده ست کار زندگی آگاه باش

آب را ناچار باید گشت درگوهر غبار