آه از بلند ربختن شمع هستی ات

منزل نشسته باش ، تو برخیز و راه گیر

آخر تو از حباب تنک مایه تر، نه ای

خود را دمی عرق کن و بر روی راه گیر

چندان که سر فراخته ای عمق چاه گیر

آن سوی عالم اند و به پیشت نشسته اند

در خانه های چشم سراغ نگاه گیر