بی خروشی نیست گر سنگی خورد بر پای کس

چون امل جوشید از طبعت فنا آماده باش

نیست بی فال سفر آشفتن موی فرس

گاه کندنها صدا می بالد از نقش نگین

می روی از خود دمی هم وضع آزادی برآ

خانه را روشن کن ، آتش زن به بنیاد هوس

تا توانی صبر کن بیدل در این کلفت سرا