گرانجانی ست زبر سایه برق بلا بودن

نمایان است توفان شکست از لشکر تیغش

کدورت بر نیارد طینت خورشید سیمایان

بیاض صبح دارد آینه روشنگر تیغش

ز فرق کوه دشوارست خیزد لنگر تیغش

چوگل در پیکر افسرده ام خونی نمی باشد

به پرواز آیدم رنگی مگر از شهپر تیغش