فتیله ترکند از خون من رگ سنگش

تلاش وادی نومیدی ام از آن بیش است

که اشک سبحه کشد در شمار فرسنگش

مزار کوهکن آن دم که بی چراغ شود

اگر ز آینه دل غبار بردارند

عبیر پیرهن کعبه جوشد از رنگش

نیافتیم در این عبرت انجمن سازی