که شمع اینجا همان پا می کشد سر از گریبانش

عدم را هستی اندیشیدنت نگذاشت بی صورت

چه دشواری ست کز اوهام نتوان کرد آسانش

نظر وا کرده ای ترک هوسهای اقامت کن

به گردش هر نفس رنگ بهارت دست می ساید

چه لازم آسیابانت کند وضع پشیمانش

بیاض آرزو بیدل سواد حیرتی دارد