چون نفس می سوزد آخر از دویدن ریشه ام

قصه فرهاد من نشنیده می باید شمرد

سرمه جوهر نهان دارد صدای تیشه ام

مزرعم آفت کمین شوخی نشو و نماست

بس که اسباب تعلقهای من وارستگی است

بی گره خیزد به رنگ ناله نی از بیشه ام

آنقدرها لفظم از معنی ندارد امتیاز