به زبر سایه دیوار مبهمی که ندارم

نفس گداخت چو شمع و همان بجاست تعلق

قفس هم آب شد از خجلت رمی که ندارم

فکنده است به خوابم فسون مخمل و دیبا

به صفرنسبت من کرد هرکه محرم من شد

ندیده ام چقدر بیش ازکمی که ندارم

چو شمع سرفکنم تاکجا زشرم رعونت