به گلشن بی تو می لرزم به خویش از نوحه بلبل

که از شور تپیدنهای دل گردید کر گوشم

حدیث لعلت از شور جهانم بیخبر دارد

گران شد چون صدف آخر به آب این گهر گوشم

مباد از شعله آوازگیرد در شررگوشم

غبار ریزش اشک و گداز ناله گیر از من

که من ازپرده دل تا سواد چشم تر گوشم