مرا این زن پیر چون مادرست

چه مردم بود کت نداند به چهر

گوا بر نکو پیکر تو درست

همین پرنیان بس که در پیش تست

یکی چابک اندیش کندا گرست

به هر دم زدن زین فروزنده هفت

بگوید که اندر ده و دو چه رفت