شد گلو گیر قفس نغمه ام ای مرغ هوا

تا به خطی رسم از نقطه ی آغاز دگر

کاهی از کوه نیاید که به جولانگه باد

شده ام ریگ روان را علم افراز دگر

به هوایی که شوم طعمه ی شهباز دگر

به تماشای خود از آینه رو گردانم

در نگر همتم از چشم نظر باز دگر