به زیب کسوت عشقت شدم انسان فایق

به تابی از جم مهرت چو شبنم بر شدم من

به بام هستی آمد جان؛ شدم خان خلایق

به اعلی بردی از اسفل مرا با جرعه ای می

بسی باید به پشت اندازد عاشق سد خاران

که تا بر جذبه ی عشقش، نباشد چیزی عایق

مرا محراب خون باید که بر پیشانی خلق