بیا که دم به دمت یاد می رود هر چند

که در حدیث نیاید چو در حدیث آید

ز چشم غمزده خون می رود به حسرت آن

که او به گوشه چشم التفات فرماید

که یاد آب بجز تشنگی نیفزاید

امیدوار تو جمعی که روی بنمایی

اگر چه فتنه نشاید که روی بنماید