بی ما چه کنی؟ به لابه گفتم

زانگه که برفتی از کنارم

صبر از دل ریش گفت رفتم

می رفت و به کبر و ناز می گفت

بنشینم و صبر پیش گیرم

دنباله کار خویش گیرم

باری بگذر که در فراقت