من واله جمال تو با صد هزار چشم

از من گرفته اند دو گوش سخن نیوش

گر چشم فیض داری از آن چشمه کرم

ای دل به سینه خون شو و ای چشم تر به جوش

من بنده خطاب تو با صد هزار گوش

زان باده دوش چشم تو پیموده خلق را

شاید که روز حشر نیاید کسی به هوش