سر کن نوای عشق که از های و هوی عقل

وز اشک غم چو کشتی طوفان رسیده ای

چون شام بی رخ تو به ماتم نشسته ای

چون صبح از غم تو گریبان دریده ای

آزرده ام چو گوش نصیحت شنیده ای

رفت از قفای او دل از خود رمیده ام

بی تاب تر ز اشک به دامن دویده ای