وندران طره رخی تازه تر از روز بهار

نور و ظلمات من او بود بهرحال که بود

کز رخش چشم روشن شد و از زلفش تار

طره یی داشت چو شب های زمستان تاریک

زلف و رخساره او بود چو باغی که در او

یک طرف سنبل تر روید و یک سو گلنار

من به دو یار چو بلبل که بود عاشق گل