همی به فرق ملک خود آهنین گفتی

که می نداشت ز تنگی مجال گفتن آه

ز بس که بهر تماشای رزم خم شد چرخ

چو چرخ چاچی شاهش نماند پشت دوتاه

فکنده سایه بلند آسمان به خرمن ماه

ستاره گریان از بیم مرگ هایاهای

زمانه خندان بر کار خصم قاهاقاه