از طواف خویش دل را مست عرفان کرده اند

گل به یاد آوردنم تا دل به دام آوردنش

داغم از وضع سبکروحی که چون رنگ بهار

می برد گرداندن پهلو برون زین گلشنش

خط ساغر می کند گل ، گرد خود گردیدنش

عافیت خواهی لب از افسون عشرت بسته دار

هر گل اینجا خنده در خون می کشد پیراهنش